Απαιτείται ένας πληρέστερος δημοσιονομικός εξορθολογισμός με έμφαση στην περιστολή των δαπανών και στην αύξηση τωνεσόδων. Η περιστολή των δαπανών, στηριζόμενη στην αρχή κόστους-ωφέλειας (δηλαδή για κάθε ευρώ που δαπανάται από το κράτος θα πρέπει να έχει υπολογισθεί μεγαλύτερη ποσοτικοποιημένη ωφέλεια, όπου παράλληλα, η ανάλυση κόστους-ωφέλειας θα αποτελεί κριτήριο σε κάθε δημόσια δραστηριότητα), θα επιτευχθεί σαν αποτέλεσμα του ορθολογικού επανασχεδιασμού του δημόσιου τομέα, όπως και η αύξηση των εσόδων.

Η τελευταία όμως με την προσθήκη ότι

(α) θα σχεδιασθεί ένα δεκαετές σύγχρονο, σταθερό (η σταθερότητα είναι απαραίτητη για την προσέλκυση ξένων ιδιωτικών επενδύσεων και χρειάζεται κάποιας μορφής μακροχρόνια νομική κατοχύρωση με διακομματικό διάλογο για να ξεπεραστεί η έλλειψη εμπιστοσύνης πού έχει εμπεδωθεί τόσα χρόνια), δίκαιο, ξεκάθαρο κι ανταγωνιστικό φορολογικό σύστημα στηριγμένο στις νέες τεχνολογίες και στην εμπειρία ήδη διεθνώς λειτουργούντων επιτυχημένων προτύπων και

(β) θα αξιοποιηθεί κατά τρόπο ορθολογικό η δημόσια περιουσία σε συνδιασμό με την αξιοποίηση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων.