• 4 Οκτωβρίου 2016

Τις τελευταίες ημέρες έχουν δει το φως της δημοσιότητος αρκετές δημοσκοπήσεις οι οποίες, εκτός των πολιτικών τάσεων που κατά προτεραιότητα καταγράφουν, επιχείρησαν να αποδώσουν κατά κάποιο τρόπο το συναισθηματικό «στίγμα» της κοινωνίας, όπως αυτό διαμορφώνεται μέσα από την καθημερινότητα των Πολιτών.

Έτσι λοιπόν διαπιστώνεται ότι κατισχύουν συναισθήματα όπως «οργή», «αγανάκτηση», «απελπισία» κλπ. Και δεν είναι δυστυχώς ιδιαίτερα δύσκολο για όλους εμάς να κατανοήσουμε ότι οι αντιδράσεις αυτές δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να απεικονίζουν την διαρθρωτική κατάρρευση στην οποία έχει περιέλθει η Οικονομία και η Κοινωνία στο σύνολό της.

Θα ήταν όμως από πλευράς μας αρκετά κοινότυπο και τετριμμένο να αναλύσουμε τους προσδιοριστικούς παράγοντες που συνθέτουν την καταθλιπτική αυτή εικόνα.

Υπέρμετρη φορολόγηση παντού, αποθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, αδυναμία ουσιαστικής αντιμετώπισης της ανεργίας, περικοπές μισθών και συντάξεων, αλλά και κατάρρευση του Κοινωνικού Κράτους παράγουν ένα μίγμα εκρηκτικό που δεν αφήνει κανένα περιθώριο «αυταπάτης» στο πολιτικό προσωπικό ως προς το πού βρίσκεται σήμερα η χώρα, αλλά και προς τα πού βαδίζει.

Όμως αυτό που έρχεται καταλυτικά να ερμηνεύσει και να χαρακτηρίσει την αδιέξοδη σημερινή κατάσταση είναι μία και μόνο λέξη: Παραλογισμός. Ένας παραλογισμός που διακρίνει λιγότερο ή περισσότερο σχεδόν όλες τις δράσεις που συνομολόγησαν μέσω των τριών Μνημονίων από κοινού οι Δανειστές-Εταίροι με τις διαδοχικές Ελληνικές Κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και σήμερα. Παράλογες αυξήσεις στην άμεση και έμμεση Φορολογία, παράλογες προσαρμογές στο Ασφαλιστικό, παράλογες περικοπές μισθών και συντάξεων, παράλογες μειώσεις στο πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, και ούτω καθεξής.

Για να έλθει ως Κορωνίδα αυτής της ακολουθίας και να επισκιάσει τους προαναφερθέντες, ο παραλογισμός της επικείμενης διευθέτησης των Κόκκινων Δανείων.

Όπως είναι γνωστό υπό την πίεση και εποπτεία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Τραπεζικής Εποπτείας (SSM) η Ελληνική Κυβέρνηση αλλά και το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα έχουν δεσμευθεί στην διευθέτηση του 45-50% των Κόκκινων Ιδιωτικών και Επιχειρηματικών Δανείων (που σήμερα ανέρχονται στο δυσθεώρητο ύψος των 108 δις ευρώ περίπου), μέχρι το τέλος του 2019. Ένας στόχος κατά τη γνώμη μας υπέρμετρα φιλόδοξος, με δεδομένη την συνεχιζόμενη κατάρρευση Νοικοκυριών και Επιχειρήσεων, την αλματώδη σώρευση οφειλών προς το Δημόσιο και την διαρκώς επιδεινούμενη ρευστότητα στην Πραγματική Οικονομία.

Αυτό όμως που πραγματικά υπερβαίνει την όποια εκτίμηση για την επίτευξη του στόχου αυτού, είναι ο παραλογισμός που διατρέχει την επιχειρούμενη (ή μήπως μεθοδευόμενη;) φόρμουλα διευθέτησης των κόκκινων δανείων που προβλέπεται να διατεθούν από τις Τράπεζες σε ξένα ή και ελληνικά Funds: Δεν παρέχεται στον Δανειολήπτη το προτιμησιακό δικαίωμα να εξαγοράσει αυτός το Δάνειό του στην εκπτωτική τιμή που η Τράπεζα προτίθεται να το μεταβιβάσει στο Fund.

Με απλά λόγια, αν μία Τράπεζα έλθει σε συμφωνία με ένα Fund για μεταβίβαση σε αυτό ενός Δανείου στο 15-20% της ονομαστικής του αξίας, η ίδια αυτή Τράπεζα δεν υποχρεούται να διερευνήσει προηγουμένως από κοινού με τον Δανειολήπτη την τυχόν επιθυμία ή δυνατότητά του να το εξαγοράσει αυτός το δάνειό του στην εξαιρετικά προνομιακή αυτή τιμή.

Επισημαίνουμε ότι η Πολιτική του προτιμησιακού δικαιώματος στον Πολίτη-Δανειολήπτη νομοθετήθηκε και εφαρμόσθηκε με επιτυχία στην Κύπρο, δημιουργώντας έτσι Πολιτικό και Νομοθετικό προηγούμενο εντός της Ευρωζώνης. Όταν δέ προσφάτως ο αρμόδιος Έλλην Υπουργός ερωτήθηκε γιατί δεν υλοποιείται κάτι αντίστοιχο και στην ελληνική περίπτωση, η αποστομωτική απάντηση ήταν «γιατί κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από την υφιστάμενη Νομοθεσία»!

Και ο παραλογισμός κορυφώνεται αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι τα ποσά που θα διαγράψουν οι Τράπεζες από τους Ισολογισμούς τους λόγω των ζημιών που θα καταγράψουν από τις μεταβιβάσεις των Δανειακών Χαρτοφυλακίων στα Funds, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε ανάγκη για νέα ανακεφαλαιοποίηση του Τραπεζικού Συστήματος, που και πάλι θα κληθούν να πληρώσουν οι Έλληνες Πολίτες είτε μέσω νέου Μνημονιακού Δανείου, είτε μέσω κουρέματος των καταθέσεων.

Προκειμένου λοιπόν να ανατραπεί αυτή η, κατά μετριοπαθή διατύπωση, παράλογη κατάσταση, εισηγούμεθα όπως νομοθετηθεί άμεσα το προτιμησιακό Δικαίωμα υπέρ του Δανειολήπτη, ώστε τα οφέλη από την διευθέτηση των Κόκκινων Δανείων να αποδοθούν στους Πολίτες και όχι στους διεθνείς κερδοσκόπους.

Αφήστε μια απάντηση